Follow Me

Close

“Onze witte wagen kan wel een poetsbeurt gebruiken”, denk ik als ik de achterlichten door het bruine stof heen zie flikkeren. Piepend en tuffend hoest onze Volkswagen zijn laatste energie uit. De ronkende motor slaat aan en brult van opwinding. Eindelijk het vertrouwde geluid wat ik al maanden hoor als ik de sleutel in het contact omdraai. Americo rijdt weer! En hoe! Dansend van blijheid omhelzen Eva en ik elkaar. Maar dat gevoel is snel vergeten. We zien onze witte bolide nog net achter de heuvel verdwijnen als we ons realiseren dat werkelijk alles wat we bezitten in die auto ligt: paspoorten, credit cards, kleding, camera. Daar staan we dan op een verlaten weg in Namibië. Dit is misschien wel het domste wat we ooit konden doen.
 
Beautiful Namibia - All Day Every Daisy
 
Vier maanden door zuidelijk Afrika toeren. Dat is een droom die na maanden sparen met dubbele bijbaantjes en wat extra studiefinanciering eindelijk waar wordt. Vriendin Eva en ik beginnen ons avontuur in Zuid-Afrika. Daar koop ik mijn eerste auto voor iets meer dan € 1500,-. Het is een Volkswagen Citi Golf uit 2001. Een type auto dat in Europa niet eens meer gemaakt wordt. Maar hier rijdt werkelijk iedereen een Citi Golf. Behalve de toeristen. Die rijden in grote 4-wheel drives met tenten op het dak.
 
Lesotho - All Day Every Daisy

African Road Trip - All Day Every Daisy
 
Van Zuid-Afrika toeren we in de drie maanden door Leshoto, Swaziland, Mozambique, Malawi, Zambia en Botswana. De laatste bestemming van onze spectaculaire reis is Namibië. Tot nu toe hebben we veel geluk gehad met onze degelijke, Duitse bak. Liefkozend hebben we hem ‘Americo’ genoemd, naar het net zo trouwe paard van Sinterklaas. Sinds ons vertrek hebben we één band aan flarden gereden, maar wisten we die met onze stoere-vrouwenskills gewoon zelf te verwisselen.
 
Ripped tire - All Day Every Daisy
 
We zaten een paar keer vast in het zand, maar ook daar zijn we altijd goed uit gekomen. Oja, er is ook een grote vogel tegen de zijspiegel gevlogen. Het leek wel Zazoe uit de Leeuwenkoning, met zo’n grote, kromme snavel. Tsja, dat was een treurige middag. De vogel èn het spiegeltje hebben de klap niet overleefd. Maar anders dan dat rijdt Americo als een zonnetje.
 
Damage - All Day Every Daisy

Road Kill - All Day Every Daisy
 
Eva en ik hebben ons hele hebben en houwen in Americo liggen. Een koelbox met wat groente en fruit; tientallen pakjes noodles voor de goedkope avondmaaltijd; en een grote fles ketchup om die vieze noodles wat smaak te geven. Maar ook onze paspoorten, geld, belangrijke papieren en kleding liggen verspreid door de wagen. Het is een soort huis op wielen. Geen camper; het enige wat ontbreekt is ruimte om te slapen.
 
African car - All Day Every Daisy
 
Op de kaart zien we al dat Namibië groot en dunbevolkt is. Uren rijden zonder een levende ziel tegenkomen is hier niet uitzonderlijk. Uit voorzorg nemen we daarom wat extra water en eten mee. Maar meer dan dat kunnen we niet doen. We hebben een telefoon voor noodgevallen.

Met een lange rit voor de boeg vertrekken we ’s morgens vroeg. We hebben genoeg benzine om even vooruit te kunnen. De cd van Anouk staat op volume tien en we zingen luidkeels mee met onze klassiekers. “Never gonna be, never gonna be.. No-bo-dy’s wife!!”

Eva houdt de ouderwetse, papieren kaart in de gaten terwijl ik mijn ogen op de weg richt. Even weten we niet zeker of we nou moeten afslaan of doorrijden. Ik parkeer de auto langs de weg zodat we rustig samen naar de kaart kunnen kijken. Het lijkt erop dat we goed zitten en ik draai de sleutel weer in het contact. Pruttel de pruttel. Er gebeurt niks. Nog maar eens draaien en voorzichtig de koppeling op laten komen. Nog niks. Americo puft en piept astmatisch en doet vervolgens helemaal niks meer.

De accu is leeg. Of kapot. Wie zal het zeggen. Eva stapt uit en begint met al haar kracht tegen de achterbak te duwen, terwijl ik de auto in de tweede versnelling probeer te starten. Dit is geen doen. Americo staat tegen een heuvel en is veel te zwaar om alleen omhoog te krijgen. De enige andere persoon in de wijde omgeving is een magere vrouw met een baby op haar rug. We durven het haast niet te vragen, maar hebben geen keus. “Excuse me, would you be so kind to help us push the car to get it started?” Aan haar blik te zien vindt ze onze vraag net zo belachelijk als dat wij hem zelf eigenlijk vinden. Maar ach, proberen kan geen kwaad. Dus stellen Eva en de kleine, magere vrouw zich moedig op achter de auto. Americo geeft geen centimeter mee.
 
Rock - All Day Every Daisy
 
We bedanken de vrouw uitvoerig en zwaaien haar uit. Plan B: de noodtelefoon! Ik druk het oude mobieltje aan en wacht op een signaal. Maar het signaal komt niet. Terneergeslagen ploffen we in de voorste stoelen van onze auto en kijken uit over een lange, verlaten weg. En nu? Net als we concluderen dat we niets anders kunnen doen dan wachten op toevallige hulp verschijnt er een bus aan de horizon. Eva springt uit de auto en gaat midden op de weg staan zwaaien. De bus komt in volle vaart op haar af, maar geen haar op haar hoofd die er aan denkt om opzij te gaan. De buschauffeur begint te toeteren. “Aan de kant!” Roep ik nog. Maar vastberaden als ze is blijft Eva stug staan. Onze enige hulp laat ze mooi niet doorrijden.

Mopperend stopt de chauffeur zijn grote wagen en opent de deur. Eva stapt in en roept door de bus om sterke mannen. Een stuk of zeven grote mannen snellen te hulp. Zij willen die dames in nood wel redden. Ik kruip weer terug achter het stuur terwijl onze hulptroepen al beginnen te duwen. Ineens lijkt Americo zo licht als een veertje en rolt hij met gemak de straat op. Nu komt het aan op mijn skills: schakelen naar z’n twee, koppeling op laten komen en voorzichtig gas geven. Het lukt niet. Van achteren worden er door zeven mannen tegelijk instructies op me afgevuurd. “Gas! Break! Switch!” De paniek slaat toe en we rijden een meter of tien verder zonder dat ik de motor aan de praat krijg. De mannen stoppen. Eén van de kerels komt naar me toe en gebaart me uit te stappen. Hij zal het wel even doen. Eva staat nog steeds aan de kant en ik kom bij haar staan kijken. Binnen enkele seconden slaat de motor aan en zoeft Americo als herboren de heuvel op en voor we beseffen wat dat betekent verdwijnt onze witte vriend achter de horizon.
 
Driving Africa - All Day Every Daisy
 
Mijn hart klopt hoog in mijn keel en het zweet breekt me uit. Eva en ik denken hetzelfde maar durven het niet zeggen. Ik voel de telefoon in mijn zak. Dat is het enige wat we nog hebben: een telefoon zonder bereik. Wat zullen ze thuis zeggen? “Zie je wel, alleen reizen door Afrika is veel te gevaarlijk.”

Een paar seconden voelen als een eeuwigheid. De tijd gaat in slowmotion. Net als ik Eva’s naam uitkerm in een poging te zeggen wat we allebei denken, doemt onze dappere hengst met felwitte koplampen op boven de heuvel. “He’s back!” Roep ik opgelucht uit. “He’s back!” Nog nooit in mijn leven ben ik zo blij geweest om een auto te zien. De man achter het stuur verontschuldigt zich als hij onze geschrokken gezichten ziet. “You need to drive for a while to get the battery working man.” Legt hij uit met een grote grijns op zijn gezicht. De buschauffeur roept zijn passagiers terug en opgelucht zwaaien wij onze redders uit voor wij onze reis weer vervolgen.

Tijdens de lange kilometers die volgen vraag ik me af wat ik ze thuis zal vertellen. “Zie je wel, alleen reizen door Afrika is niet gevaarlijk!”

 
Vanwege haar privacy heb ik mijn vriendin ‘Eva’ genoemd, maar zo heet ze eigenlijk niet.