Follow Me

Close
By

“Willen jullie gelijk naar de boerderij of eerst naar een meer waar olifanten komen drinken?” Daisy en ik kijken elkaar aan. Hier hoeven we niet over na te denken! Chauffeur Dim geeft een ruk aan het stuur en draait de jeep naar links op een zanderig kruispunt. “Rond deze tijd zijn er misschien geen olifanten, maar we kunnen het in elk geval proberen,” zegt hij. Vol verwachting turen Daisy en ik in de verte, hopend op een glimp van het grote dier. Dit is het begin van 24 bijzondere uren in de vlakke wildernis van zuid Sri Lanka.

The Kingdom Eco Lodge

Dim is een Sri Lankaanse boer. Zijn boerderij staat in een natuurgebied vlakbij het nietszeggende dorpje Wellawaya. Het landschap heeft veel weg van de Afrikaanse steppe. Dim laat ons bomen zien waar papaya’s, bananen en mango’s aan groeien. Op de akkers verbouwd hij tomaten, aubergines en pompoenen. Af en toe stopt hij om ons op bijzondere vogels en planten te wijzen. Hij kent het gebied als geen ander. Dan komen we aan bij zijn thuis: The Kingdom Eco Lodge.

Dit is geen standaard accommodatie. Muren opgetrokken uit klei, daken van palmboomblad en meubels van grote boomstammen. “Alles wat je ziet komt uit de natuur. Behalve de WC en het bakstenen muurtje in de keuken”, zegt Dim grinnikend. Hij vertelt dat hij pas een paar maanden open is voor toeristen. “Sinds kort heb ik zonnepanelen en binnenkort kan ik water uit het meer filteren. Dan hoef ik geen plastic flesjes meer te gebruiken. Het moet kleinschalig blijven en ik wil zoveel mogelijk het echte leven laten zien. En alles met respect voor de natuur.”

Zijn team, bestaande uit lokale jongens, komt aangesneld om te helpen met onze tassen. We wandelen over een strak aangeveegd zandpad. Op een heuveltje liggen grote keien in de vorm van het Engelse ‘Welcome’. “Links is de keuken, daar slaap ik. Jullie kamer staat aan het meer.”
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Uitzicht op een meer vol wilde dieren

Dim leidt ons naar een klein huisje met een veranda. Het is laagseizoen en we zijn de enige gasten. Het huisje heeft geen deur en douchen doen we in de open lucht. Daisy en ik genieten zwijgend van het uitzicht. Dim doorbreekt de stilte: “Als jullie geluk hebben, lopen er straks olifanten door het meer”. Met grote ogen kijk ik hem aan: “Really?”

Hij legt uit dat hij deze plek bewust heeft gekozen voor zijn bijzondere gastenverblijf. “Olifanten slapen overdag in de jungle en komen ’s avonds tot leven om op zoek te gaan naar eten. Ze proberen bij de boeren bananen en ander fruit te stelen en komen dan eerst hier langs. Gisteravond telden we 30 olifanten.” Ik kan het niet geloven en kijk ingespannen naar het meer. “Leven hier ook krokodillen?”, vraag ik. “Jazeker”, zegt hij lachend. Als ik hem met een verwachtingsvolle blik aankijk zegt hij: “Maar alleen in het regenseizoen.”
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Schuddend op zoek naar olifanten

In zijn grote, open jeep neemt Dim ons mee op safari in zijn achtertuin. Comfortabel is anders. Maar avontuurlijk is het ritje over de hobbelige zandwegen wel. We worden achterin de grote wagen stevig door elkaar geschud. We zien pauwen, kleurrijke vogelsoorten en varanen die geschrokken de bosjes in schieten. Na een rij hoge bomen en struiken openbaart zich een landschap dat ik alleen ken uit films. Honderden vierkante meters grasland met in het midden een kleine plas water. “In het regenseizoen is dit een groot meer,” zegt Dim. In de verte zien we de bergen die we vanochtend achter ons hebben gelaten.

Een reiger staat geduldig langs de kant. Een pelikaan vliegt op bij het horen van de ronkende motor. Tientallen buffels badderen in het verkoelende water. In de verte, eenzaam in een plas, zien we een grote, sproeiende slurf uit het water komen. Zwijgend sta ik op en buig me over Daisy heen, betoverd door de eerste olifant die ik in het wild zie. Dim rijdt langzaam het grasland in. Op gepaste afstand zet hij de jeep stil. “Ik wil hem niet laten schrikken,” zegt hij. De olifant lijkt ons niet op te merken en gaat rustig verder met zijn verkoelende douche. Ik kijk ademloos toe.
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Zonsondergang in de jungle

We genieten op een rots van de zonsondergang over de vlakke wildernis. Een toekan scheert langs, gekrijs van pauwen klinkt uit de jungle. Dim vertelt over de routes die de olifanten nemen op zoek naar eten en verkoeling. De zon verdwijnt langzaam achter de horizon en kleurt de lucht rood. In mijn hoofd klinkt het openingslied van De Leeuwenkoning. Nants ingonyama bagithi Baba.

Echte Sri Lankaase curry

Dim en zijn vrienden laten ons zien hoe een echte Sri Lankaanse currytafel wordt bereid. Elke curry een andere kleur, geur en smaak. Voor mij maken ze een viscurry met verse vis uit het meer. De rest is vegetarisch; aubergine, pompoen en bieten. De jongens maken alles zelf. Zelfs de kokosrasp wordt met de hand uit de harde cocon geschraapt. Ik help snijden en schillen, terwijl Dim vertelt over de werking van de specerijen. Ik neem alles in me op, zodat ik thuis ook zo lekker kan koken.
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Blaffende honden en slagtanden

We eten bij een schemerlichtje op de veranda. De geluiden van de jungle klinken op de achtergrond. We hebben de eerste curry nog amper opgeschept of Dim komt plotseling aangerend. “Kom snel!” Roept hij. “Een olifant!” We laten het eten voor wat het is en rennen opgewonden zijn kant op. Dim richt zijn zaklamp in de pikzwarte duisternis. De honden rennen blaffend dezelfde kant op. Dan zie ik het. Een olifant met grote slagtanden staat rustig van een boom te eten. Het grote dier staat nog geen 50 meter bij ons vandaan. De blaffende honden komen dapper op het gevaarte afgerend. De olifant heft zijn slurf en toetert luid. De honden druipen lafjes af. Het enige geluid dat overblijft is het krakende vermalen van de bladeren. Een paar minuten later verdwijnt hij geruisloos in de duisternis.
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Volgend avontuur

De volgende ochtend staan we op advies van Dim om 05:40 uur op. “Vorige maand liep er een grote kudde olifanten langs. We telden 121 dieren!” Vertelt hij trots. Als wij wakker worden lopen er drie, waarvan er eentje een korte duik neemt in het meer. “Jammer dat we straks alweer weg moeten hé?” Zegt Daisy, terwijl we nog even genieten van het bijzondere uitzicht. “Nee hoor,” zeg ik. “We zijn op wereldreis. Morgen wacht ons vast en zeker een volgend avontuur”.
 
Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

Kingdom-Ecolodge-Sri-Lanka-cooking-class

  • 6 October 2017
By

“Dan! Dan! Dan!” Patrick staat met Alimohamed in het geitenhok. “Ga! Ga! Ga!” Roepen ze, terwijl ze de beesten in tweetallen naar buiten drijven. Daar wachten moeder Manighe en haar hulp Ali de geiten op om ze één voor één te melken. Twee dagen lang leven Patrick en ik mee met de Bakhtiari nomaden in Iran. We eten brood met geitenboter, drinken water uit de bergen en slapen onder de heldere sterrenhemel.

Het is een paar uurtjes rijden van Esfahan naar Borojen, waar we in de kleine busterminal wachten op onze gastheer. Een schuchtere jongen stapt op ons af. “Daisy? Patrick?” Vraagt hij verlegen. Het is Majid, de zoon van het nomadengezin. Hij neemt ons mee naar zijn bijzondere thuis.

Zomermaanden

Over hobbelige zandweggetjes rijden we het bergachtige gebied in. Het zoemende geluid van de drukke wegen ebt langzaam weg. Als we langs de weg stoppen om wat appels te plukken hoor ik pas echt de stilte van de vallei. We passeren een droge vlakte, met bomen langs de rand. “In het voorjaar is dat een rivier,” legt Majid uit. “Jullie moeten echt eens terugkomen in de lente. Dan zijn de bergen groen en groeien overal rode en gele bloemen. So beautiful!
 
Bakhtiari Nomads Iran

1 miljoen

Majid heeft vier zussen en een broer. Tot zijn grote verdriet zijn die niet geïnteresseerd in het nomadenleven. Zijn zussen zijn getrouwd en wonen ver weg in een stenen huis. Zijn broer heeft nog geen vrouw, maar is niet van plan om het stadse leven op te geven. Het is een trend die zichtbaar is in het hele land. Steeds meer jongeren gaan studeren en blijven in de stad hangen. Aan het einde van de vorige eeuw heeft de Iraanse overheid geprobeerd de nomaden te laten settelen door het rondtrekken in bepaalde gebieden te verbieden. Volgens schattingen zijn er nog ongeveer 1 miljoen nomaden in Iran. Majid’s familie hoort bij die groep.

Toeristen

Majid is liever in de natuur. Zijn dienstplicht zit er bijna op en dan wil hij terug naar zijn familie in de bergen. Ook hij ziet de nomadenvolken steeds kleiner worden. Zijn ooms en hun vrouwen hebben tenten in de buurt. Maar ook hun kinderen kozen voor het moderne leven. In een poging het traditionele leven van de Bakhtiari te behouden, nodigt Majid sinds kort toeristen uit om bij hem en zijn familie te verblijven. Met de extra inkomsten en de positieve aandacht voor het nomadenleven hoopt hij zijn erfgoed te redden.
 
Bakhtiari Nomads Iran

Primitief

Als we bij het kamp aankomen zien we gelijk dat het nomadenleven een primitief bestaan is. Aan de voet van de heuvel staan twee open en twee dichte tenten. Links een kudde geiten, vergezeld door loslopende kippen. Rechts een metalen ton met een kraantje en twee gaten in de grond met houtskolen en een rokende pan. Naast het geitenhok staat een houten bed met opgerolde dekens. “Daar slaapt Ali, onze werker.”

Majid neemt ons mee naar de linkertent. “Die is van mij,” zegt hij trots. Het is niet meer dan een geitenwollen doek op houten palen. Bont gekleurde borstels wapperen in de koele wind. Op de grond liggen Perzische tapijten en kussens tegen de achterwand. “Daar mogen jullie vanavond slapen.” De grote tent is van zijn ouders; Manighe en Alimohamed. Het is als het ware de woonkamertent. Daar wordt gegeten en geleefd. Aan één van de palen in de tent hangt een moderne klok. De wijzers staan stil. Het peertje aan het plafond krijgt stroom van een zonnepaneel. Langs de rand liggen zakken van geitenleer gevuld met water, boter en kaas. De huid isoleert zo goed dat de inhoud ijskoud blijft.
 
Bakhtiari Nomads Iran

Bakhtiari Nomads Iran
 
De dichte tenten zijn voor opslag en om in te koken. Als het ’s nachts te koud is om buiten te slapen, mogen we ook wel in de opslagtent gaan liggen.

Thee en lekkers

Moeder Manighe verwelkomt ons met thee en zoetigheid. Zonder schoenen nemen we plaats op de tapijten in de grote tent. Patrick kan nog niet zo goed wennen aan het zitten op de grond en krijgt onmiddellijk een stel kussens aangereikt. “Relax, Patrick!” Zegt Majid. Manighe is meteen druk in de weer voor de lunch. We nippen van het hete water met kruiden uit de bergen. Majid vertelt in zijn gebrekkige Engels over het leven als nomade.

Bakhtiari nomaden

De Bakhtiari nomaden wonen in de warme zomermaanden in centraal Iran in het Sabzekoh gebergte. ’s Winters daalt de temperatuur naar -20 en ligt er twee meter sneeuw. Dan trekken ze in 45 dagen met hun hele hebben en houwen naar een warmer gebied, 400 kilometer verderop. De meeste Bakhtiari leven van het eten dat de dieren en de natuur te bieden hebben. Maar de moderne technologie is ook tot de nomaden doorgedrongen. Majid haalt af en toe zijn mobieltje tevoorschijn om een woord te vertalen. “Boven op de berg heb je kans op een internetsignaal.” Maar het grootste icoon van deze tijd zijn de blauwe trucks die veel van de nomaden bezitten. Ze vervoeren er de geiten en honing mee, die ze verkopen in de stad. Majids oom, een kilometer of twee verderop, heeft er één.
 
Bakhtiari Nomads Iran

Legerkleding

In de verte hoor ik een ratelende motor door de bergen galmen. Een man met een grote snor en in groene legerkleding parkeert zijn oude motor vlak voor het erf. De heer des huizes – of moet ik tent zeggen – is thuis. Alimohamed ziet er strenger uit dan is. Zodra hij ons ziet beginnen zijn ogen te schitteren en geeft hij ons lachend een stevige hand. “Welcome.” Is het enige Engelse woord dat hij kent. Alimohamed is boswachter. Zelfs met handen-en-voetentaal wordt het me niet duidelijk wat zijn werk precies inhoudt. Hij woont tenslotte 6 maanden per jaar ergens anders.
 
Bakhtiari Nomads Iran

Plassen in de bosjes

Het onvermijdelijke moment is daar: ik moet naar het toilet. Ik heb nog nergens een huisje of beschutte plek gezien. Kan ik het twee dagen ophouden? Dat lijkt me geen goed idee. Ik zal er toch aan moeten geloven. Met de wc-rol een beetje verstopt achter mijn rug vraag ik Majid waar ik eh.. mijn eh.. behoefte kan doen. “Oh!” Reageert hij lacherig. “De double U-C is daar!” Ik volg zijn vinger en kijk over een uitgestrekte vlakte. “Als je ver genoeg loopt kunnen we je niet meer zien. Neem wat water mee om het weg te spoelen. En kijk uit met de bosjes; de stekels zijn hard.”

Verrassing

’s Middags gaan we erop uit. Majid heeft een verrassing voor ons. Met z’n drieën klimmen we in de achterbak van een blauwe truck. “He’s a friend of mine,” zegt Majid over de bestuurder. We rijden ruim een uur door het adembenemende landschap. Echt comfortabel is dat niet. De chauffeur lijkt te zijn vergeten dat hij drie passagiers in zijn achterbak heeft. Hij rijdt met een rotgang over de grove grindweg vol gaten. We worden flink door elkaar geschud.

Intussen probeer ik zoveel mogelijk te genieten van het waanzinnige uitzicht. Onderweg tel ik zeker dertig andere nomadententen. Groot en klein. Zongebruinde jongens lopen voor een kudde schapen uit. Vrouwen knippen gehurkt het gras voor de geiten. Verbaasde kinderen gillen en zwaaien als ze de twee witte toeristen voorbij zien razen.

De verrassing is schitterend. Majid heeft ons meegenomen naar het einde van de weg die door het landschap kronkelt. Een paar meter verderop ontvouwt zich een spectaculair uitzicht over de Darreh-ye Zendān canyon. “You like it?Oh yes, we like it a lot!
 
Bakhtiari Nomads Iran

Bakhtiari Nomads Iran

Bakhtiari Nomads Iran

Zeven dekens

Ik kijk een beetje op tegen de nacht. Overdag is het bloedheet, maar hier in de bergen koelt het ’s nachts flink af. Als de zon achter de bergen verdwijnt is het al tijd om mijn dikke fleecetrui tevoorschijn te halen. Na het eten poetsen we onze tanden bij de metalen ton. Mijn tanden doen pijn van de kou. Ik verdwijn nog één keer met een zaklamp en een wc-rol achter de bergen, zodat ik zeker weet dat ik vannacht niet hoef.

“Are you married?” Majid checkt nog even subtiel of we vannacht wel naast elkaar mogen slapen. “Yes!” Liegen we in koor. Manighe haalt een stapel dekens uit de opslagtent tevoorschijn. Sommigen zijn zelf gemaakt, anderen komen uit de stad. Laagje voor laagje legt ze zeven dekens op elkaar. “Is dit warm genoeg voor jullie? Hier ligt nog een extra deken, voor de zekerheid.” Zonder ons uit te kleden kruipen Patrick en ik onder zeven zware dekens. De maan verlicht het landschap aan mijn voeteneinde. In de verte hoor ik het gerinkel van de geitenbellen steeds zachter worden. Het is warm genoeg zo. Slaap lekker.
 
Nomads Iran

Ook doen wat wij deden?

Lijkt het jou ook wel wat om een paar dagen bij een nomadenfamilie te verblijven? Via Better Places kwamen wij in contact met de lokale reisexpert Nasim. Zij is razend enthousiast en organiseert de meest indrukwekkende tours en activiteiten in haar mooie land. Zij adviseerde ons om bij Majid en zijn familie te verblijven. Deze excursie is extra bijzonder, omdat het helemaal authentiek is. Er zijn geen speciale toeristententen of wc-hokjes neergezet, zoals je wel eens ziet bij commerciële nomadenexcursies. Er worden geen souvenirs aangeboden of rituelen uitgevoerd om je te vermaken. Alles is echt zoals het is. Dat betekent ook dat je een paar dagen primitief en soms een beetje oncomfortabel leeft, maar daar krijg je een onvergetelijke ervaring voor terug.

De kunst van ‘taroof’ is een belangrijk gebruik in Iran. Ik schreef er een blog over.

By

Het is zover. We hebben de deur van ons appartement achter ons dichtgetrokken en staan klaar voor de reis van ons leven. Het aankomende jaar gaan we op veel verschillende bedden slapen. Het zijn plekken waarvan we weten dat we er weer weg gaan. Keer op keer, tot we een plek vinden waar we wel thuis zijn, waar dat ook is.

Voordat we Nederland verlaten, hebben we nog drie dagen over waarin we afscheid nemen van vaders, moeders, broers en vrienden. In deze laatste dagen zijn we officieel dakloos in eigen land. Gelukkig hebben we onze eerste slaapplaats al gevonden: Appartement Appelmarkt.

Droomhuis

Onze eerste slaapplaats is ontstaan toen onze vrienden Ronald en Taco drie jaar geleden zijn gestart met een zoektocht. Zij begonnen – net als wij nu – aan een avontuur waarvan ze niet wisten hoe lang het zou duren. Ze verkochten hun huis in Almere om hun droomhuis te vinden in het centrum van hun geliefde stad Amersfoort. De belangrijkste eis: een huis ín het historische centrum van de keistad.

Na maanden van tijdelijk huren en verhuizen is het gelukt. Op de Appelmarkt kochten zij het mooiste huis aan het plein. Onderin een klein winkelpand en boven meer dan genoeg ruimte om te wonen. De droom van Appartement Appelmarkt was geboren. Maandenlang werkten ze hard om van de begane grond een gastenverblijf te maken. En het resultaat mag er wezen.
 
Appartement-Appelmarkt-Amersfoort

Gastvrij afscheid

Toen Ronald en Taco hoorden dat we nog geen slaapplaats hadden in de laatste dagen voor vertrek, twijfelden ze geen moment en boden ons een plekje aan in hun nieuwe appartement. Onze wereldreis begint daarom in een stijlvolle kamer met een heerlijk bed, met koude, Amersfoortse biertjes in de koelkast en het meest gastvrije afscheid dat we ons konden wensen.

Nieuwe aanwinst

Vanaf augustus 2017 is appartement Appelmarkt dé nieuwe aanwinst voor toeristisch Amersfoort. De centrale locatie zorgt ervoor dat je maar twee minuten hoeft te lopen om de winkelstraat te bereiken. Binnen 20 stappen sta je op de gezellige Groenmarkt, die grenst aan het centrale plein de Hof. Je loopt binnen vijf minuten naar museum Flehite en de Koppelpoort. In de directe omgeving vind je tientallen leuke cafés, sfeervolle bruine kroegen en gezellige restaurants.
 
Amersfoort grachten

Oordopjes

De inrichting van het appartement is licht en strak, maar zeer sfeervol. Ondanks de stevige renovatie zijn er nog veel originele elementen zichtbaar. Aan alles is gedacht. Bij aankomst wachten er heerlijke, lokale biertjes in de koelkast. Er ligt een plattegrond voor een stadswandeling klaar en informatie over de mooie stad. Bij het raam hebben de mannen zelfs een paar oordopjes neergelegd. ‘Omdat de zaterdagnacht nog wel eens luidruchtig kan zijn in het centrum’, zegt Ronald met een glimlach als hij ze laat zien. ‘Maar dat hoort bij de sfeer van de stad.’

Privéterras

Die sfeer proef je overigens niet alleen door het geluid. Als je aan de voorzijde de gordijnen van de twee meter hoge ramen opent heb je uitzicht op zowel de historische Appelmarkt, als een stuk van de Groenmarkt. In één van de originele houten kasten staat een tuinsetje klaar, waarmee je in de zomerzon gezellig voor het appartement kan zitten. Genietend van de Amersfoorters die langs fietsen of wandelen. Zo heb je een eigen privéterras!
 
Appartement-Appelmarkt-Amersfoort

Appartement-Appelmarkt-Amersfoort

Als thuis

Ons gaat het natuurlijk niet om de biertjes. Het gaat ook niet om het heerlijke bed en de zachte handdoeken die al voor ons klaarliggen. Het gaat niet om de keuken of de fijne douche. Wij zien vooral het gastvrije gebaar van onze vrienden die keihard hebben gewerkt. Wij mochten drie nachten genieten op een plek die na één dag als thuis voelde. We hebben heerlijk geslapen. We hebben onze laatste inkopen kunnen doen. We hebben geluncht met vrienden en familie en zijn uiteindelijk volledig uitgerust op reis gegaan. Dus dit is niet alleen goed nieuws voor iedereen die Amersfoort wil bezoeken, maar ook een gebaar van dank. Appartement Appelmarkt is een aanrader voor iedereen die in Amersfoort op zoek is naar een plek om te overnachten!

Wist je dat?

Het appartement op de Appelmarkt niet altijd een bewoonbaar appartement is geweest. Lang geleden was er een kleine supermarkt in gevestigd. Daarna heeft er een diamantslijper gezeten. Later werd het een café. En terwijl de bovenverdieping de laatste jaren bewoond was, werd de benedenverdieping tijdens festivals gebruikt als centrale locatie waar de organisatie en hulpdiensten overleg pleegden. En nu slapen wij er!

By

Tussen de glooiende heuvels van het Portugese landschap ligt een verborgen paradijs. Villa Pedra is de perfecte plek om de dagelijks sleur even helemaal te vergeten. Rust, natuur en authenticiteit zijn de belangrijkste kenmerken van deze bijzondere plek. Tussen de oude, stenen muren van dit prachtige vakantieoord ben ik heimelijk verliefd geworden op dit kleine paradijs. Villa Pedra bied je de mogelijkheid om echt helemaal niks te doen. Heerlijk toch?

Oude ruïne

Meer dan zeventig jaar werd de oude ruïne van het bergdorpje Aldeia de Cima vergeten. Toen eigenaar en gastheer Manuel er tien jaar geleden een bezoek bracht wist hij het meteen: deze plek verdient het om weer tot leven te worden gewekt. Met de grootste zorgvuldigheid en veel respect voor de natuur heeft hij het dorpje opgeknapt. Voor het herstel van de huizen gebruikte hij een oude bouwtechniek, zodat de karakteristieke, kalkstenen muren konden blijven staan. Van binnen zijn de villa’s gemoderniseerd en van alle gemakken voorzien.
 
_mg_4446

De villa’s

Op dit moment bestaat Villa Pedra uit elf grote vakantievilla’s. Sommigen met twee slaapkamers, anderen met één. Elke villa heeft een eigen opgang en privétuin, waar je heerlijk kunt luieren in een hangmat, of uren kunt turen over de olijfgaarden in de omgeving. De huizen hebben een woonkamer en grote keuken met eettafel. Bij binnenkomst word ik verwelkomd met een fles rode wijn van de eigen wijngaard, vers brood en een lokaal geitenkaasje. In de hoek van de keuken wacht een grote mand walnoten met een ouderwetse notenkraker. Ik voel me meteen thuis.

De villa’s zijn ingericht door Manuels partner Mineiro. Dat is natuurlijk geen toeval. Mineiro is architect en ontwerper en dat is goed te zien aan het creatieve interieur. Sommige meubelstukken komen rechtstreeks uit een verlaten klooster, andere zijn gered van de sloop. Op de planken, aan de muren en in vreemde hoekjes staan schatten van verre reizen en antiekmarkten.

Op al mijn reizen ben ik nog niet eerder een plek tegengekomen die met zoveel aandacht en zo huiselijk is ingericht. Aan elk detail is gedacht. Tot mijn verbazing ligt er zelfs een orchidee is de wc-pot.
 
20160922090549__mg_4461-01

Natuurlijk toevluchtsoord

Er is niet alleen bij de bouw van het toevluchtsoord rekening gehouden met het behoud van de natuur. Ook in de keuken worden alleen biologische en lokale producten gebruikt. En dat proef je! De wijn komt rechtstreeks van de eigen wijngaard. De kaas komt van de schapen die elke ochtend in een stoet voorbij wandelen. En aan de scherpe, zoete smaak van de honing proef je meteen dat die niet uit een fabriek komt.

Voor het ontbijt wacht mij een goed gevulde koelkast met melk, eieren, boter, kaas, jam en fruit. Elke ochtend wordt er vers brood in een katoenen zak aan de deur van de villa’s bezorgd. Ik bepaal zelf of ik bij het ochtendgloren aan de tuintafel ontbijt of halverwege de dag aan de rand van het zwembad. Wat een luxe!

Hoewel je alles in huis hebt om zelf te koken, is het ook zeker aan te raden om het restaurant eens te proberen. Het restaurant van Villa Pedra zit in de het oude schoolgebouw van het verlaten dorp en is al net zo gezellig en huiselijk ingericht als de villa’s. Het menu bestaat uit drie gangen die vooraf zijn bepaald door de chef. Huiskok Marta gebruikt de beste verse ingrediënten om de lekkerste gerechten uit haar keuken te toveren. Mijn tafelgenoten worden verwend met een Portugese rollade, traditionele kabeljauw en een zalige bloemkoolpuree. Aan mij is ook gedacht: ik krijg een aubergine uit de oven, gevuld met kruidige groenten. Met elke hap proef ik de liefde.
 
29

_mg_4416

Genoeg te doen

Je mag de hele middag in een hangmat doorbrengen, maar je kunt er ook op uittrekken. Er is hier van alles te doen. Voor maar € 35,- laat je een masseur in je eigen villa komen. Of je maakt een wandeling door de grote tuin, langs de kippenren en zwanenvijver. Maar je kunt ook lekker een filmpje kijken bij de open haard.

Villa Pedra ligt misschien wel afgelegen van de drukte, maar dat is geen reden om je te vervelen. Er zijn uitgestippelde wandelroutes van elk niveau in de omgeving van Villa Pedra. In de omringende dorpjes kun je oude ambachten bewonderen, over lokale markten struinen en wijngaarden bezoeken. De oude studentenstad Coimbra ligt maar een half uurtje rijden van het landgoed. Alleen al voor de indrukwekkende bibliotheek is die stad het bezoeken waard.
05

Goed om te weten

Verwacht niet dat je constant vermaakt wordt bij dit vakantiepark. Het vakantieoord is niet bedoeld voor actieve stedentrippers, maar echt voor mensen die op zoek zijn naar rust en privacy. Je bent hier ver van de gebaande wegen en zal hier niet zo snel een andere toerist tegenkomen. Dat betekent ook dat er amper een restaurant of café in de omgeving is. Geen probleem als je het fijn vindt om zelf te koken. Dat kan namelijk gewoon. Of je eet elke avond in het fantastische restaurant van Villa Pedra (het eten was zo lekker!). Maar dat is wel gesloten op zondag.

Oh, en als je een helikopter hebt: er is ook een helikopterplatform bij Villa Pedra. Dat lijkt me dan weer niet zo ecologisch.

Je zou denken dat zoveel luxe onbetaalbaar is, maar dat valt reuze mee. De prijzen van de villa’s zijn afhankelijk van het seizoen en de grootte en beginnen bij € 120,- per nacht. Als je met z’n vieren een villa huurt is dat een mooie prijs voor zoveel luxe. Het ontbijt zit er trouwens altijd bij.
 
_mg_4429

imagem6

09

_mg_4375

_mg_4366-kopie

By

Midden in de hipste wijk van Arnhem ligt het bijzondere Hotel Modez. De twintig kamers met elk hun eigen, opvallende interieur zijn een feestje om in te verblijven. Wat dacht je van een kamer met QR-codes van het plafond tot op de gordijnen die pikante plaatjes verbergen? Of de spectaculaire breikamer, waar elk meubelstuk is ingepakt met breiwerken? In welk kunstwerk je ook slaapt, je hoeft geen fashion freak te zijn om je hier helemaal thuis te voelen.
 
_mg_2921-copy
 
De naam van Hotel Modez in Arnhem verbergt alles wat je moet weten over deze hippe plek. Mode, design en ArtEZ. Het hotel is vormgegeven en ingericht door modeontwerpers en designers. Elke kamer is anders en even opvallend. ArtEZ is de naam van de Arnhemse kunstacademie, waar de meeste van die modeontwerpers en designers vandaan komen.

Op visite bij de ontwerpers

Wij slapen in de waanzinnige kamer van People of the Labyrinths. De mannen achter het merk hebben hun eigen huis gefotografeerd en de afbeeldingen op het behang van de kamer terug laten komen. Zo krijg je als gast het gevoel dat je op bezoek bent bij de ontwerpers. Ik kijk mijn ogen uit in de kleurrijke kamer met bonte printen en prachtig bedrukte stoffen.
 
_mg_2937

_mg_2929-copy

_mg_2927-copy

In het Modekwartier

Alleen al het hotel is een bezoekje aan Arnhem waard. Maar als je er dan toch bent, stap dan ook het Modekwartier in. Het hotel ligt midden in de wijk Klarendal. Een achterstandswijk die de afgelopen jaren is omgetoverd tot modewalhalla vol leuke winkeltjes en koffietentjes. Ik schreef er eerder al eens dit blog over.

Spelletjes bij Café Caspar

Je hoeft Klarendal niet uit met al het moois wat de wijk te bieden heeft. Naast het hotel zit Café Caspar. Het is een bruine kroeg in een modern jasje. Hier eet je wat de pot schaft. Elke week kun je kiezen uit een ander vis-, vlees- of vegagerecht. Allemaal biologisch en ambachtelijk bereid.

’s Avonds spelen wij tot diep in de nacht oud-Hollandse spelletjes die opgestapeld liggen langs de wand. Na een portie vegetarische bitterballen en de heerlijke wijn die ze serveren ga ik gelukkig en voldaan naar bed in onze schitterende kamer. Het is bijna zonde om je ogen dicht te doen.

Dit kost een nachtje slapen in Hotel Modez

Bij Hotel Modez kun je kiezen uit vier formaten kamers: small, comfort, loft en deluxe. Wij overnachten in een comfortkamer. Inclusief ontbijt kost dat € 125,- per nacht voor twee personen. De kleinste kamers boek je voor € 100,- per nacht en de grootste vanaf € 155,- per nacht. Daar krijg je een kingsize bed en een bad bij. Chique!

By

Mooie stad achter de duinen! Dat is de eerste zin van de uitnodiging die ik twee maanden geleden ontvang. Het gaat over Den Haag. Natuurlijk! Ik ben uitgenodigd voor een VIP-weekend in het chique Carlton Ambassador hotel. Ik twijfel even. Wie mij een beetje kent weet dat ik meer van kleinschalige en persoonlijke accommodaties houd. Ik hoef niet zo per se luxe, maar heb liever een oprecht gesprek, het gevoel dat ik ergens thuis ben. Toch zegt mijn gevoel dat ik moet gaan. “Je heb wel wat ontspanning en luxe verdiend”, fluistert een stemmetje in mijn hoofd.

Een goede tip

In de afgelopen twee jaar heb ik in zoveel hotels geslapen dat ik mezelf wel een expert durf te noemen. Mijn ervaring leert dat veel hotels vrij onpersoonlijk zijn. Soms is dat heerlijk. Vooral als ik na een lange dag werken rechtstreeks naar mijn kamer wil, is het stiekem wel fijn dat niemand mij onderweg ophoudt. Maar als ik als vreemdeling in een nieuwe stad tips wil over het leukste restaurant, een fijne hotspot of net dat ene, geweldige winkeltje, dan is het fijn als ik het gevoel heb dat ik alles kan vragen en ook nog eens een goed antwoord krijg. Zo vaak kreeg ik te horen: “Ik woon hier niet, ik werk hier alleen. Ik ben hier nog nooit uit eten geweest.” Wat een domper.

Mijn gevoel heeft gelijk

Mijn gevoel heeft gelijk. Het is goed dat ik ‘ja’ heb gezegd tegen dit persweekend. Dat wordt meteen duidelijk als ik samen met medeblogger Suzanne de receptie binnenloop. De receptionist durft wel te raden wie we zijn en heet ons hartelijk welkom. In de lounge staan nootjes en olijven klaar en de barman shaket een bijzondere gin-tonic in elkaar. We worden vanaf het eerste moment goed verzorgd.
 
Collage Ambassador
 
Maar de echte verrassing komt nog. In mijn kamer, mijn prachtige Hollandse kamer, ligt midden op het bed een pakketje voor mij klaar. De champagne op het bureau is mij niet ontgaan, maar de grote doos met vrolijke tekeningetjes en ‘Ambassador & The City‘ in opvallende letters is veel interessanter. Discover The Hague the Carlton way, lees ik bovenaan de brief die aan mij is gericht.

Tips van mensen die de stad echt kennen

Bij het Carlton Ambassador hotel hebben ze het personeel en hun Haagse vrienden gevraagd wat zij nou de allerleukste plekjes in hun eigen stad vinden. Een persoonlijke selectie van die unieke tips hebben ze voor mij verzameld in deze doos. Het zijn tips over geheime parkjes, geniale startups, indrukwekkende musea en bijzondere restaurants. Op de vrolijke kaartjes staat een korte uitleg en de locatie. Maar er zitten ook kleine cadeautjes in mijn pakket: een hemels chocolaatje van koffie- en chocolademakerij Hop & Stork, een toegangskaartje tot Park Sorghvliet, twee mini glaasjes van jeneverhuis Van Kleef en een fietssleutel voor een leenfiets. Wat een feest!

Toetje met een uitzicht

Super excited over alle leuke dingen die ik dit weekend kan doen in Den Haag schuif ik aan in het restaurant van het Carlton Ambassador. We worden buitengewoon verwend met heerlijke gerechtjes vooraf. Ik ben vegetariër maar dat is geen enkele belemmering voor de kok, merk ik. Als ik de kaart krijg voor het hoofdgerecht zou ik bijna spontaan weer vlees gaan eten door al die mooie gerechten. Wat dacht je van duif met sinaasappel-munt couscous? Dat wil je toch een keer proberen!
Ik kies voor de paarse aubergine met artisjok, parelcouscous, daslookcrème en bonenkruidschuim. Ik voel me net een dame van stand. Het is heerlijk.
 
Collage Ambassador 2
 
Voor het toetje hebben ze bij het Carlton Ambassador nog iets bijzonders in petto. We worden in een taxi gehesen en afgezet bij de Haagse Toren. In een paar seconden suizen we naar de 42ste verdieping waar ons een heerlijk toetje met een waanzinnig uitzicht staat te wachten.

Wie mij vanaf het eerste uur volgt herinnert zich misschien nog mijn bucketlist tijdens mijn Expedia rondreis door Nederland. Daarop stond ‘eten in The Penthouse: het hoogste restaurant van Nederland.’ Dat is toen niet gelukt, maar die droom kan ik nu mooi alsnog afstrepen!
 
Collage Ambassador 3

Ook doen wat ik deed?

Wil je de stad Den Haag ook ontdekken met bijzondere tips van echte Hagenezen en tegelijkertijd overnachten in een chique hotel? De kamerprijzen beginnen bij € 99,- per nacht voor de Superior Room. Bij het boeken van een kamer in het Carlton Ambassador kies je voor het Ambassador & The City arrangement. Voor € 50,- extra krijg je dan de doos met verrassingen en een ontbijt. Alsof dat nog niet leuk genoeg is krijg je ook nog eens een gratis upgrade naar een Signature Room. Dan krijg je dus net zo’n mooie kamer als ik, met klassieke Hollandse elementen in een modern jasje. Prachtig!
 
_MG_9043
 
Weten wat ik allemaal voor bijzonders ontdekt en gedaan heb in Den Haag? Houd mijn blog dan in de gaten; er volgt snel meer.

By

Midden in de hippe wijk Ruzafa in Valencia ligt de prachtige bed and breakfast Zalamera verscholen. Tussen de smalle gele gebouwen en achter een lange rij geparkeerd auto’s zie ik het bordje ‘Zalamera’ naast de ingang hangen. Het was een lange reis en ik ben blij dat ik in mijn tijdelijke thuis ben aangekomen.

Ik ben aan de late kant, maar dat is geen probleem. Hoe was je reis? Kon je ons makkelijk vinden? Wil je wat drinken? Ik laat de tas van mijn schouders glijden en voel me meteen ontspannen.

Zalamera is een spiksplinternieuwe bed and breakfast die gerund wordt door de Nederlandse Mechteld. Haar vriend vond hier een baan en zij verhuisde mee. Toen ze de kans kreeg om deze BnB op te zetten greep ze die met twee handen aan. Eigenlijk met drie handen. Toen ze hier kwam was het gebouw helemaal kaal. Ze heeft weken lang keihard gewerkt (onder de Spaanse zon) om er deze fijne BnB van te maken. Ik doe het haar niet na!

_MG_4183-01

Ik heb Zalamera niet zomaar uitgekozen voor mijn verblijf in Valencia. Dit is namelijk een BnB waar je kunt verblijven zonder schuldgevoel. Op de website staat: ‘Feeling good is a matter of body and mind. That’s why we do our best to offer you great food, and a clear conscience.’ En toen hoefde ik niet meer verder te kijken.

Op weg naar mijn kamer kom ik de eerste tekenen van dat zuivere geweten al tegen: de lampen in het gebouw gaan automatisch aan als je binnenkomt en – belangrijker nog – weer uit je die weer verlaat.
De airco staat niet alvast de hele dag aan wanneer ik binnenkom, check!
De shampoo en douchegel zijn eco-friendly en verpakt in een biologisch afbreekbare verpakking, check!
De handdoeken worden alleen verschoond als je er om vraagt, check!

Zalamera - All Day Every Daisy

Zalamera - All Day Every Daisy

Over het interieur mag ook best wat gezegd worden. Mijn kamer is klein, maar groot genoeg. De mix van moderne details en klassieke kleuren geven de ruimte een fris en tegelijkertijd warm gevoel. Als een thuis zonder woonkamer, zeg maar. Het bed is lekker zacht en ik heb dan ook niet lang nodig om naar dromenland te reizen als ik eenmaal onder de lakens lig.

Zalamera - All Day Every Daisy

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik erg kritisch ben als het om het ontbijt in hotels gaat. Ik ben niet zo’n fan van het ontbijtbuffet, omdat er zoveel voedselverspilling van komt. Dus ik ben heel erg blij als ik de volgende ochtend nergens een lange tafel met zilveren bakken en afbakbroodjes zie staan. Ik neem plaats in de gezellige koffiebar en kies een lekker ontbijt van de kaart. De muesli met vers fruit en yoghurt wordt ter plekke voor me klaargemaakt. Dat is toch veel lekkerder, dan eten van een muf buffet.

Zalamera - All Day Every Daisy

De ingrediënten in de kleine ontbijtkeuken van Zalamera zijn vers en komen uit de buurt. En ik kan je zeggen, de Spaanse mango smaakt een stuk beter dan de geïmporteerde vrucht die in Nederland te koop is. De koffie is fairtrade en de servetten zijn gerecycled. Bij Zalamera is ‘duurzaam’ niet alleen een handige term om klanten te lokken, hier menen ze het echt.

De locatie van Zalamera is perfect. De gezellige wijk Ruzafa heeft heel veel leuke restaurantjes en barretjes. In een paar minuten lopen sta je ook midden het centrum van Valencia. Zalamera is nog maar net open, maar Mechteld heeft nu al de leukste plannen voor de toekomst. Wat dacht je van een kookworkshop paella maken op zaterdagavond, om die vervolgens met z’n allen op te peuzelen? Ik denk dat ik nog eens terug moet komen hier.

De prijs? Dat is moeilijk te zeggen. Zoals bij de meeste hotels en BnB’s in Spanje is de prijs heel erg afhankelijk van het seizoen. Een simpele tweepersoonskamer bij Zalamera kun je al boeken voor € 56,- per nacht. Maar met een beetje mazzel heb je in het laagseizoen de penthouse met eigen dakterras al voor € 75,-. Niet duur en gewoon even kijken dus.

Lekker vegetarisch eten? Check mijn top 5 vega hotspots in Valencia.

By

Diep in het binnenland van Portugal, ver van de toeristische stranden en drukke steden, ligt een kleine camping. Geen veldje waar je een krakkemikkig tentje opslaat voor je met een wc-rol om je nek richting het toiletgebouw hobbelt. Hier staan de tenten al voor je klaar en hoef je nog maar één ding te doen: genieten van de natuur!

Glamping - All Day Every Daisy

Kijk dan toch eens. Wat is het hier prachtig! Dat is precies wat eigenaar Luis Lucas ook gedacht moet hebben toen hij zes jaar geleden de glamping hier begonnen is. Glamping? Dat betekent ‘glamorous camping’ en is dus luxe kamperen. De tent staat al klaar en het bed is opgemaakt, maar je bent toch midden in de natuur. Ideaal, als je het mij vraagt.

Luis is opgegroeid in de grote stad Lissabon. Maar na dertig jaar maakte de drukte hem gek. Hij besloot zich voorgoed terug te trekken in de natuur en startte samen met zijn vrouw de watersportcamping Azenhas Da Seda, vlakbij Portalegre in Alentejo.

Glamping - All Day Every Daisy

Het is een serene plek. Ik hoor alleen het fluiten van de vogels en het kabbelende water van de rivier die aan de glamping ligt. Bij vlagen ruik ik de geur van brandend hout in de warme lucht. De knalgele stoelen in de smalle strook zand nodigen uit om de hele middag een boek te liggen lezen. Maar ik kom hier niet alleen om te relaxen in de mediterrane zon. Ik ga de rivier op met een kano!

Kano - All Day Every Daisy

Ingepakt in een wetsuite, met reddingsvest, stevige schoenen en hoge helm op mijn hoofd, ben ik klaar om in de rode boot te stappen. Wiebel, wobbel, ik val nog net niet in het water en plof opgelucht neer op het kleine stoeltje. Mijn medepassagier vertelt me lachend dat ik toch wel nat ga worden vandaag. Met vijf bootjes kabbelen we rustig het eerste stuk van de rivier af. Easy peasy, denk ik nog.

Kano - All Day Every Daisy

Kano - All Day Every Daisy

Maar dan komen we bij de eerste waterval. Nou ja, ‘waterval’ is een groot woord. Het water stroomt hier tussen de rotsen een stukje naar beneden. Luis vertelt dat het water in het voorjaar veel hoger staat en je er dan met een rotvaart vanaf kan varen. Nu moeten we uitstappen om onze boot tussen de grote, glibberige stenen door te trekken. Dat zorgt voor hilarische valpartijen en heel veel waterpret.

In deze video krijg je een idee van hoe het kanoën in Alentejo ons vergaat.



Zeiknat van het water en van de tranen van het lachen, meren we aan op het ministrandje van de glamping. Tijd om te relaxen.

Eén met de natuur
Luis weet veel over de omgeving en geniet zichtbaar van de plek die hij gecreëerd heeft. Wat ik extra bijzonder vind is dat hij niks kapot heeft gemaakt om zijn glamping te maken. In één van de tenten steken grote rotsen uit de vloer. Die lagen er nu eenmaal al voor hij hier een tent neer wilde zetten. Ik vind het prachtig!

Glamping - All Day Every Daisy

De gezamenlijke keuken is gebouwd in een oude watermolen. De grote maalstenen liggen nog op de grond en van de haken aan de muur heeft hij lampen gemaakt. De elektriciteit wordt opgewekt met zonnepanelen en het water komt uit een put. En het mooiste van alles; er zit geen dak boven de douche. Hier word je vanzelf één met de natuur.


Genoeg te doen
Bij Azenhas Da Seda kun je nog veel meer watersporten doen dan rustig kanoën door de rivier. Luis organiseert ook nachttochten bij volle maan en watertochten met overnachting in de wildernis. En je kunt er zelfs hydrospeeden. Dan lig je met je bovenlijf op een board en sjees je als een malle over het stromende water. Maar je kunt er ook hiken, zwemmen en op een fotosafari. En als je dan terugkomt neem je een ontspannen massage. Kortom; genoeg te doen voor iedereen.

Ook glampen en watersporten in Alentejo?

  • Het is handig om je tent van te voren te reserveren. Luis vertelt dat de tenten in het hoogseizoen snel zijn uitverkocht.
  • Reserveren kan door een mailtje te sturen naar luislucas@azenhasdaseda.com. Je kunt ook naar de website, maar die is alleen nog te zien in het Portugees. Google Translate?
  • Je hoeft niet te overnachten op de glamping om daar een wateractiviteit te kunnen doen.
  • Er komen nog weinig toeristen uit het buitenland naar Azenhas Da Seda. Het zijn vooral de Portugezen zelf die de camping al weten te vinden. Een voordeel als je het mij vraagt 😉
  • Het beste moment om de regio te bezoeken is in het voorjaar of in het najaar. In de winter is het te koud (voor Portugezen begrippen dan) en is alles gesloten. In de zomer is het te heet (voor Nederlandse begrippen). Maar een graadje of vijfentwintig en een prettig briesje in oktober vind ik echt prima.


Ik ben door Turismo de Portugal uitgenodigd om samen de regio Alentejo te ontdekken. Wil je meer informatie over de regio Alentejo in Portugal, dan kun je een kijkje nemen op de website van Visit Alentejo.